ഇനിയും ഞാന്‍ എഴുത്തും, കാരണം എന്റെ ക്ലയന്റ് ഇനി ഒരു രണ്ടു ആഴ്ച കഴിഞ്ഞേ ഭൂമിയുടെ അടിയില്‍ നിന്ന് വരുള്ളൂ ... അത് വരെ ഗൂഗിള്‍ ചേട്ടന്‍ എന്നോട് ക്ഷമി.

ക്യാമറയുടെ കഥ .

ശ്രീ ബേബി തങ്കപ്പന്‍  ഒരികല്‍ വീട്ടില്‍ വന്നപോഴാണ് ഞാന്‍ ആദ്യമായി ക്യാമറ  കണ്ടത് , കണ്ടതും ഞാന്‍ അതില്‍ അങ്ങ് വീണുപോയി , തങ്കപ്പന്‍ സര്‍ കുറെ ഫോട്ടോകളും എടുത്തു തിരിച്ചു പോയി , കുറച്ചു നമ്മുടെ ചിത്രങ്ങളും പിന്നെ വീടിലെ റോസാ പൂ, ലവ് ബിര്‍ദ്സ് മുതലയാവ, പലതും തിരിച്ചു വന്നാതു  പുതുവല്സരാശമ്സ കാര്‍ഡു കളുടെ രൂപത്തില്  ആയിരുന്നു.

ആ ഫോട്ടോകള്‍ എടുത്തത്‌ SLR ആണോ  point and Shoot ആണോ  എന്നൊന്നും ആലോചികാതെ നമ്മള്‍ എല്ലാവരും കൂടി ഇര്രുനു ആസ്വദിചു .  എന്തോകെ ചിത്രത്തില്‍ പതിഞ്ഞു എന്നായിരുന്നു ശ്രദ്ധ , അന്ന് തുടങ്ങി ഞാന്‍ ക്യാമറ ഇല്ലാതെ ഫോട്ടോ എടുക്കല്‍ , എന്ത് കണ്ടാലും ഇത് ഫോട്ടോ എടുത്താല്‍ എങ്ങിനെ ഉണ്ടാവും എന്നായിരുന്നു ആലോചന ...

എന്റെ പ്രിയ അച്ഛനും അങ്ങിനെ ഉണ്ടായിരുന്നോ എന്ന് ഇപ്പൊ എനികൊരു സംശയം , അച്ചനും  സങ്ങടിപിച്ചു ഒരു കൊടക് 110 ഫിലിം ക്യാമറ , അങ്ങിനെ എന്റെ  സ്വപ്നവും  പൂവണിഞ്ഞു , ഒരു ലോഡ് ഫിലിം ഒരു സിനിമ എടുക്കുനത് പോലെ ദിവസങ്ങളും ആഴ്ചകളും എടുത്ത് എടുത്തു തീര്‍ത്തു.ഡെവലപ്പ് ചെയ്തു വന്നപ്പോള്‍ വലിയ പോര , 36 ഇല്‍ ഒരു 5 എണ്ണം വന്നാല്‍ ആയി , ക്യാമറ ഒരു KKPP  (കിട്ടിയാല്‍ കിട്ടി പോയാല്‍ പോയി ) ക്യാമറ ആണെത് ചെറുങ്ങനെ മനസിലായി തുടങ്ങി..

തുടരും 

Despicable, that's the word comes to my mind whenever i see the flipkart ad in TVor youtube, wonder which moron got this idea of exploiting the children like this ? and which parents sent their kids for this stupid abhorrent commercials and thinking they did a wonderful thing with their children which they will be grateful when they growup , poor kids these idiots robed their innocence in thirty seconds flat!
I decided whenever i buy anything from internet , it wont be from flipkart for sure, Is any one enjoying this ad ??

I dont know why i am blogging , not sure if any one reads this apart from me, but still gives me lot of pleasure to see my silly stuffs here and accessible any time any where :) will keep adding here for sure.

if u are not me then , my simple advise,Stay away its not me , its my alter ego who is typing here. 

Oru Timelapse test,

ഇത് വെറും സാമ്പിള്‍ , ഒരു ദിവസം മുഴുവന്‍ ഒരികല്‍ ഞാന്‍ ഷൂട്ട്‌ ചെയ്യും അപ്പോള്‍ വീണ്ടും കാണാന്‍  വരണേ ..

ഓര്‍മയില്‍ ഒരു മഴകാലം 

Spoke to someone after light years today! He was missing when we came back from an Onam holidays while we were in high school, Later   some school admin staff told us that, his father got transferred during the break and he has to move on without informing us. In those stone age making a telephone call was not simple like today and I am not sure if he knew my Telephone no, I felt little sad about not saying a proper good bye or completing the 10^th together, my heart was little heavy for a while when I learned this since he was an equal partner in all the good and bad things we did, but soon forgotten about him and life went on and never bothered to find him.

Now sitting next to the window and looking towards the bishop cotton’s playground opposite to the road with a cup of coffee in hand and reflecting on the good times we had decades back, I am suddenly realizing the very same heaviness which I experienced twenty years back when we were in my school!  

It’s amazing how the human emotions are stored in memory. It starts from where it stopped with a simple tap on head! Just like an old song bringing out all the good and bad memories of an era along with each minute it plays.

But this is not a concern, I am so happy to talk and reunite to someone who was a part of my life for that short period. Concern is, if emotions attached to a childhood friend’s departure long twenty years back stored fresh in our memories without realizing it even for a second, then what about the ones we make and break when we are in our twenties and thirties when we have much more control on our lives? What is the baggage we are carrying in our hearts? And how less meaningful soul we are carrying with us? And how we will handle this emotional baggage when we will be older, weaker and lonely?